ငါ့ညီတို့ရေ... "လွယ်လွယ်နဲ့ အဖိုးအခမပေးဘဲ ရတဲ့အရာတွေက လွယ်လွယ်ပဲ ပြန်ပျောက်ကွယ်သွားတတ်တယ်။ ရေရှည်တည်မြဲတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အောင်မြင်မှုကတော့... နာကျင်မှုတွေ၊ ပင်ပန်းမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာပဲ အမြဲတမ်း ပုန်းကွယ်နေတတ်တာ ညီလေး။" အလုပ်တစ်ခုခု၊ ပရောဂျက်တစ်ခုခု စတင်လုပ်ကိုင်ရင်း အခက်အခဲလေး နည်းနည်းပါးပါး ကြုံရုံနဲ့ “ဒါ ငါနဲ့ မကိုက်ဘူးထင်တယ်” ဆိုပြီး လမ်းခုလတ်မှာတင် လက်လျှော့အရှုံးပေးဖို့ပဲ စဉ်းစားမိနေတုန်းလား။

ငါ့ညီတို့ရေ... "လောကမှာ အကြီးမားဆုံး ဆုံးရှုံးမှုဟာ ကျရှုံးခြင်းမဟုတ်ဘဲ... ကြောက်ရွံ့စိတ်ကြောင့် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမှ မလှမ်းဘဲ အခွင့်အရေးတွေကို မျက်စိမှိတ် လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းပဲ ညီလေး။" ⚓🔥 ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းတစ်ခု စတင်ဖန်တီးဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ဘဝကို အချိုးအကွေ့အသစ်တစ်ခုဆီ ရွှေ့ပြောင်းဖို့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေ ရှိပါလျက်နဲ့... "ငါရှုံးနိမ့်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ အဆင်မပြေရင် လူပြက်ဖြစ်ဦးမယ်" ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နောက်မှာပဲ ဝဲလည်ရင်း နှစ်ပေါင်းများစွာကို နေရာဟောင်းမှာတင် အချိန်ဖြုန်းပစ်မိနေတုန်းလား။

ငါ့ညီတို့ရေ... "နာမည်ကောင်းတစ်ခု၊ ယုံကြည်မှုတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့... အဲဒီအရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့တော့ စက္ကန့်ပိုင်းပဲ လိုတယ် ညီလေး။" ⚓🔥 လောကမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ ဝယ်လို့မရတဲ့ အဖိုးတန်အရာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒီအရာက ရှိနေတုန်းမှာ မျက်စိနဲ့ ကောင်းကောင်းမမြင်ရပေမဲ့... တစ်ခါတည်း ပျက်စီးသွားမှပဲ ၎င်းရဲ့ တန်ဖိုးကို ရင်ဘတ်နဲ့ ခံစားပြီး သိလာရတတ်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ နာမည်ကောင်း (Reputation) ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... စိတ်လိုက်မာန်ပါ ခဏတာ ဖြစ်တည်လာတဲ့ ငါးမိနစ်စာ ဒေါသဟာ... ညီတို့နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားတည်ဆောက်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပြာချပစ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာ သတိထားမိရဲ့လား။ ဘဝမှာ အဆင်မပြေတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ကြားလိုက်ရုံ၊ စိတ်တိုင်းမကျစရာ ကိစ္စတစ်ခု ကြုံလိုက်ရုံနဲ့ ရင်ထဲက တောက်လောင်လာတဲ့ ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ "ငါ့စိတ်အတိုင်းပဲ ဝုန်းခနဲ လုပ်ပစ်လိုက်တော့မယ်၊ ပြောပစ်လိုက်တော့မယ်" ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို အလောတကြီး ချပစ်မိနေတုန်းလား။ "ငါ့အကျင့်က ဒီလိုပဲ ချက်ချင်းဒေါသထွက်တတ်တာ" ဆိုတဲ့ ပျော့ညံ့တဲ့ ဆင်ခြေနောက်မှာ ပုန်းကွယ်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ကိုယ်တိုင် မဖျက်ဆီးပစ်ပါနဲ့တော့။

ငါ့ညီတို့ရေ... သူတစ်ပါးကို စည်းကမ်းရှိဖို့ လက်ညှိုးမထိုးခင် "ငါကိုယ်တိုင်ကော ရှေ့ကနေ စံပြဖြစ်ရဲ့လား" ဆိုတာကို အရင်ဆုံး သေသေချာချာ ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်ဖူးပါသလား။ လုပ်ငန်းခွင်မှာဖြစ်ဖြစ်၊ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုမှာဖြစ်ဖြစ် သူတစ်ပါးကို စည်းကမ်းရှိဖို့ နေ့စဉ်ညွှန်ကြား ဇာတ်သွင်းနေပေမဲ့... ကိုယ်တိုင်ကတော့ အချိန်ကိုလည်း မလေးစား၊ တာဝန်ကိုလည်း မကျေပွန်ဘဲ အမိန့်အာဏာ သက်သက်နဲ့ပဲ လူတွေကို လွှမ်းမိုးဖို့ ကြိုးစားနေမိသလား။ လောကမှာ အဆိုးဆုံး ခေါင်းဆောင်မှုအမှားဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည့်မတ်အောင် မထိန်းကျောင်းနိုင်ဘဲ သူတစ်ပါးကို ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်လမ်းပြဖို့ ကြိုးစားခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... "နေရောင်ခြည်ဟာ အနှံ့အပြား ဖြာကျနေရင် အပူရှိန်ပဲ ပေးနိုင်ပေမဲ့... မှန်ဘီလူးတစ်ခုနဲ့ အလင်းကို တစ်နေရာတည်း စုစည်းလိုက်ရင်တော့ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ပြာကျသွားစေနိုင်တဲ့အထိ စွမ်းအားပြင်းထန်သွားတာ ညီလေး။" 🔍 တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာ စီးပွားရေးလည်း လုပ်ချင်၊ ပညာရပ်အသစ်တွေလည်း အကုန်တတ်ချင်box၊ ပရောဂျက်မျိုးစုံကိုလည်း လက်ခံချင်တာမို့... ဒါတွေအားလုံးကို အတင်းလိုက်လုပ်ရင်း နောက်ဆုံးမှာ ဘာတစ်ခုမှ ရေရေရာရာ ဖြစ်မလာဘဲ ခြေကုန်လက်ပန်းကျနေရပြီလား။ အရာရာကို လိုချင်လွန်းလို့ အားလုံးကို သိမ်းကျုံးဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်းဟာ အနှစ်သာရမရှိတဲ့ သဲပွင့်တွေကို လက်ခုပ်နဲ့ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသလိုပဲ လက်ကြားထဲကနေ အကုန်လုံး လျှောကျပျောက်ဆုံးသွားတတ်ပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... လောကမှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ စကားလုံးတိုင်းကို လိုက်လံတုံ့ပြန် ငြင်းခုံနေခြင်းဟာ ကိုယ့်ရဲ့ အဖိုးတန်စွမ်းအင်တွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်နေတာ ဖြစ်ပြီး... တစ်ခါတလေ ဘာတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် လှည့်ထွက်သွားနိုင်ခြင်းကသာ အမြင့်မားဆုံးသော အောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ကို မလိုလားလို့ ချိုးနှိမ်တာ၊ ရန်ပြုတာ ဒါမှမဟုတ် မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲတာတွေ ကြုံရတဲ့အခါ... စိတ်လိုက်မာန်ပါနဲ့ အနိုင်ရအောင် ချက်ချင်း ပြန်လည်အော်ဟစ် ငြင်းခုံမိနေတုန်းလား။

ငါ့ညီတို့ရေ... တချို့လူတွေ ဘဝမှာ ဘယ်လိုမှ မတိုးတက်နိုင်ဘဲ တစ်နေရာတည်းမှာ တန့်နေရတာဟာ... ဘဝကပေးတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ မရှိလို့မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘဝအတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တာဝန်မယူရဲလို့ ဖြစ်တာပါ။ ဘဝမှာ အဆင်မပြေမှုတစ်ခုခု ကြုံလာရတိုင်း “မိဘမကောင်းလို့”၊ “ခေတ်မကောင်းလို့”၊ “ကံမကောင်းလို့” ဆိုပြီး အဆင်သင့်ရှိတဲ့ ဆင်ခြေတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာပဲ အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေရတုန်းလား။ အစ်ကိုကြီး သတိပေးပါရစေ... အဲဒီဆင်ခြေတွေဟာ လက်ရှိခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုကို ခဏတာ ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်ပေမယ့်၊ ညီတို့ရဲ့ ဘဝကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ငါ့ညီတို့ရေ... အချိန်တွေသာ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားတယ်၊ ဘဝကတော့ တစ်နေရာတည်းမှာတင် လည်ပတ်နေလို့ “ငါ့မှာ ကံဇာတာ မပါလာဘူးထင်ပါရဲ့” ဆိုပြီး ကံကြမ္မာကိုပဲ ပုံချပြီး ထိုင်စောင့်နေမိသလား။ "လက်တွေ့ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းမှ မလှမ်းဘဲ ထိုင်ဆုတောင်းနေခြင်းဟာ... အနှစ်သာရမရှိတဲ့ စက္ကူခေါက်လှေကို စီးပြီး သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။" ⚓🪙 "ငါ့မှာ အခွင့်အရေးကောင်းတွေ တံခါးလာမခေါက်သေးလို့ပါ" ဆိုပြီး နေ့စဉ် ဖုန်းပွတ်၊ ဗေဒင်မေးရင်းနဲ့ပဲ အချိန်တွေကို အလိုလိုက် ကုန်ဆုံးစေခဲ့ရင်တော့... နေရာဟောင်းမှာတင် စိတ်ဓာတ်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... အောင်မြင်မှုနဲ့ ငွေကြေးတွေနောက်ကို နေ့မနား ညမနား တောက်လျှောက် ဒုန်းစိုင်းလိုက်နေရင်း... "ငါအခု ဘယ်သူ့အတွက်၊ ဘာအတွက် ဒီလောက်အပင်ပန်းခံ ကြိုးစားနေတာလဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေသေချာချာ ပြန်ကြည့်ဖူးပါသလား။ သတိထားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... မင်းရဲ့ အဖိုးတန်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ရစရာမရှိအောင် ယိုင်နဲ့ ပျက်စီးနေတာကို သတိထားမိရဲ့လား။ ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး အမှားကတော့ အနာဂတ်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်သန်ဖို့ ငွေရှာနေရင်း... အဲဒီငွေတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ဝယ်လို့မရတဲ့ "လက်ရှိကျန်းမာရေး" ကို ရင်းနှီးပစ်နေတာပါပဲ။

ငါ့ညီတို့ရေ... ဒေါသဖြစ်စရာ ကိစ္စတစ်ခုခု ကြုံလာရတဲ့အခါ “ငါ စိတ်တိုလို့ ပြောလိုက်မိတာပါ” ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတစ်ခုတည်းနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ နှုတ်ထွက်စကားတွေကို စည်းလွတ်ဝါးလွတ် လွှတ်ထုတ်ပစ်မိနေတုန်းလား။ သတိထားပါ ညီလေး... စက္ကန့်ပိုင်းလောက်ပဲ ကြာလိုက်တဲ့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ စကားတစ်ခွန်းဟာ ညီတို့နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားတည်ဆောက်ခဲ့ရတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေကို ပြာကျသွားစေနိုင်ပါတယ်။

ချစ်ညီတို့ရေ... ဘဝမှာ အချိန်မတိုင်ခင် အရာရာကို အတင်းအဓမ္မ လိုချင်စောပြင်းနေမိဖူးပါသလား။ အရွယ်မတိုင်ခင်မှာ တာဝန်ကြီးတွေကို ဇွတ်ထမ်းချင်တာ၊ အခြေခံမခိုင်မာသေးဘဲ အောင်မြင်မှုကို အမြန်လိုချင်တာ... ဒီအရာတွေဟာ တိုးတက်ပြောင်းလဲချင်တဲ့ စိတ်ကနေ ပေါက်ဖွားလာတာ မှန်ပေမယ့်... တစ်ခါတလေမှာတော့ အဆမတန် စိတ်လောကြီးခြင်း (Impatience) ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။

ချစ်ညီတို့ရေ... ဘဝမှာ တစ်ခါတလေ နေ့တိုင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစား အားထုတ်နေပေမဲ့ ဘာရလဒ်မှ ထင်ထင်ရှားရှား မမြင်ရသေးတဲ့ ခြောက်သွေ့တဲ့ အချိန်တွေ ရှိတတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မျိုးမှာ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ “ငါ ကြိုးစားနေတာ လမ်းကြောင်းမှန်ရဲ့လား”၊ “ဘာလို့ သူများတွေ ဒိုင်းကနဲ ရှေ့ရောက်နေပြီး ငါက ဒီလောက် နှေးကွေးနေရတာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေ ပေါ်လာတတ်တာ ဓမ္မတာပါ။ ဒီလို စိတ်ပင်ပန်းမှုတွေက ဘဝကို Upgrade လုပ်ပြီး တိုးတက်ချင်တဲ့ လူငယ်တိုင်း ဖြတ်သန်းရမယ့် စိန်ခေါ်မှု အဆင့်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... အလုပ်ထဲမှာဖြစ်ဖြစ်၊ အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေးတစ်ခုမှာဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်လုံးဝနားမလည်တဲ့ အချက်ကို ကြုံလာရတဲ့အခါ "မေးလိုက်ရင် ငါ့ကို လူပြိန်းလို့ ထင်မလား" ဆိုတဲ့ အပေါ်ယံအရှက်စိတ်ကြောင့် သိသလိုလိုနဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ခဲ့မိတာ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ဘယ်နှစ်ခါရှိပြီလဲ။ ၅ မိနစ်စာ အရှက်မကွဲချင်လို့ ဟန်ဆောင်လိုက်တဲ့ အတ္တ (Ego) ဟာ... ညီတို့ဆီက ဘဝတစ်သက်တာ အဆင့်မြင့်တိုးတက်မယ့် အခွင့်အရေးကြီးတွေကို မသိမသာ လုယူဖျက်ဆီးသွားတတ်ပါတယ်။

ချစ်ညီတို့ရေ... တစ်ခါတလေ ဘဝမှာ တိုးတက်ချင်စိတ်တွေ ပြင်းပြပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ရှေ့မတိုးနိုင်ဘဲ တစ်နေရာတည်းမှာတင် တန့်နေရတာလဲ သိလား။ တခါတရံ ပြဿနာက ညီတို့ရဲ့ အရည်အချင်း မရှိလို့မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ အနားမှာ နေ့စဉ် ထိတွေ့နေရတဲ့ လူတွေကြောင့် ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ နေ့တိုင်း ညည်းတွားတာ၊ ဆင်ခြေရှာတာ၊ အဆိုးမြင်တာတွေနဲ့ပဲ ကိုယ့်ရဲ့ ဝန်းကျင်ကို ဖြည့်ထားရင်... အစမှာတော့ “ငါ မထိခိုက်ဘူး၊ ငါ့စိတ်ငါနိုင်တယ်” လို့ ထင်မိလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့်... အချိန်ကြာလာရင် အဲဒီအဆိုးမြင်အရောင်တွေက ကိုယ့်စိတ်ထဲကိုပါ မသိမသာ စွဲထင်လာတတ်တာ အရှိတရားပါပဲ။

ငါ့ညီတို့ရေ... ဘဝမှာ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ရောက်မသွားသေးတာဟာ... တကယ်ပဲ ကံတရားက မျက်နှာသာ မပေးလို့လား? ဒါမှမဟုတ် အခွင့်အရေးတစ်ခု တံခါးလာခေါက်တဲ့အချိန်မှာ တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ ညီတို့ဘက်က အဆင်သင့် မဖြစ်သေးတာကြောင့်လားဆိုတာ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်ဖူးပါသလား။ အမြော်အမြင်မရှိတဲ့သူတွေက အခွင့်အလမ်းပေါ်လာမှ ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးလေ့ရှိကြပြီး... ပညာရှိသူတွေကတော့ အမှောင်ထုထဲမှာတင် ရလဒ်ကို ကြိုတင်ဖန်တီးထားတတ်ကြပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... "စည်းကမ်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေတ္တာထဲ ပိတ်လှောင်ထားရသလို၊ သံခြေကျင်း ခတ်ခံထားရသလိုမျိုး အချုပ်အနှောင်ကြီးလို့ ခံစားနေရတုန်းလား? တကယ်တော့ အမှန်တရားက အဲဒီအမြင်ရဲ့ လုံးဝပြောင်းပြန်ပါပဲ။ စည်းကမ်းမရှိဘဲ စိတ်အလိုလိုက်ခြင်းကသာ... သင့်ကို အကျင့်ဆိုးတွေရဲ့ "ကျွန်" ဖြစ်အောင် မသိမသာနဲ့ အပိုင်ပိတ်လှောင်ပစ်လိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... လောကအလယ်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ အဝတ်အစားကောင်းတွေ ဝတ်ဆင်ထားပါစေ... နှုတ်ကနေ စကားတစ်ခွန်း စပြီး ဟလိုက်တာနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ရင့်ကျက်မှု အဆင့်အတန်းက အများအလယ်မှာ အထိုင်းအမှိုင်း အကုန်ပေါ်သွားတတ်တာ သတိထားမိရဲ့လား? လူတစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့်တန်ဖိုးဆိုတာ... သူ့ရဲ့ရုပ်ရည်ထက် သူသုံးနှုန်းလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေထဲမှာပဲ အဖြေထွက်သွားတတ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... "တစ်နှစ်မှာ တစ်ခါပဲ အားကြိုးမာန်တက် အားကစားလုပ်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို တစ်ညတည်းနဲ့ ကုန်အောင် ဖတ်ပစ်လိုက်တာမျိုးက ဘဝကို တကယ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်မယ် ထင်သလား?" အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ့ တစ်ချက်တည်း ထလုပ်လိုက်တဲ့ အားစိုက်မှုတွေဟာ ခဏတာ စိတ်ကျေနပ်မှုကိုပဲ ပေးနိုင်ပြီး... တကယ့်ဘဝအပြောင်းအလဲကိုတော့ မသိမသာ လုပ်ဆောင်နေတဲ့ နေ့စဉ်အလေ့အထလေးတွေကသာ ဖန်တီးပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ… "လှောင်ချိုင့်ပွင့်ရင်တောင် မပျံရဲတော့တဲ့ ငှက်... မင်း ဖြစ်မနေဘူးမလား။" 🦅 လူငယ်တော်တော်များများက "လွတ်လပ်ချင်တယ်" လို့ နှုတ်ကနေ အော်ဟစ်နေကြပေမဲ့... တကယ်တမ်းကျတော့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မရပ်တည်ရဲကြသေးပါဘူး။ မိဘ၊ ဆရာ ဒါမှမဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင်က အဆင်သင့်လုပ်ပေးမယ့် အခွင့်အရေးတွေကိုပဲ ပါးစပ်ဟပြီး စောင့်ဆိုင်းနေတတ်ကြပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ… လူတစ်ယောက်ကို ဖြတ်ခနဲ ကြည့်ပြီး “ဒီလူကတော့ အရမ်းတော်မှာပဲ၊ အားကိုးရမှာပဲ” လို့ အပြင်ပန်း အရှိန်အဝါတွေနဲ့ လောကြီးပြီး ဆုံးဖြတ်မိဖူးလား။ ဘဝမှာ အပြောနဲ့တင် ဘာမှမခိုင်မာသလို၊ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သေချာငြိမ်နေတဲ့သူတိုင်းလည်း ညံ့ဖျင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တချို့က စကားပြော သိပ်ကောင်းတယ်၊ အိပ်မက်တွေ အကြီးကြီး ပြောတတ်တယ်၊ ကတိတွေလည်း လွယ်လွယ်ပေးတတ်ကြပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... "ဒီနေ့တစ်ရက်တော့ နားလိုက်ဦးမယ်၊ မနက်ဖြန်မှပဲ လုပ်တော့မယ်" ဆိုပြီး ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်ပြန်အလျှော့ပေးရင်း လမ်းခုလတ်မှာ တန့်သွားရတာ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ဘယ်နှစ်ခါရှိပြီလဲ? လောကမှာ အကြီးမားဆုံး ဆုံးရှုံးမှုဟာ ပြင်ပကရန်သူ့ကြောင့် ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရင်ထဲက ပျော့ညံ့တဲ့စိတ်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ အလိုလိုက်မိလို့ "ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ဆုံးရှုံးမှု" သက်သက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... ဘယ်သူက ဘာပဲခိုင်းခိုင်း... ကိုယ့်မှာ အချိန်မရှိတာတောင် အားနာလွန်းလို့ "ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်" ဆိုပြီး အမြဲတမ်း ခေါင်းငြိမ့်လက်ခံမိနေသလား? သူတစ်ပါး စိတ်မဆိုးစေချင်လို့၊ လူချစ်လူခင်များချင်လို့ "NO" လို့ မပြောရဲဘဲ အရာရာကို လိုက်လျောနေမိခြင်းဟာ... လူကောင်းဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ သော့ချက်ကို သူတစ်ပါးလက်ထဲ အလွယ်တကူ ထိုးအပ်နေမိတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... နေ့တိုင်း အလုပ်တွေတော့ အပြေးအလွှား ဇောက်ချလုပ်နေရဲ့... ဒါပေမဲ့ တစ်ချက်လောက် ရပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ဖူးသလား? ငါအခု ဇွတ်ပြေးနေတာဟာ ကိုယ်တိုင်တကယ်လိုချင်တဲ့ ပန်းတိုင်ဆီ သွားနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူများတွေ ပြေးနေကြလို့ပဲ အနောက်ကနေ မျက်စိမှိတ် လိုက်ပြေးနေတာလား။ ကိုယ်သွားနေတဲ့လမ်းက ဘယ်ကိုပေါက်မှန်းမသိဘဲ ပြေးနေရတာဟာ ဘဝမှာ အပင်ပန်းဆုံး ကြိုးစားမှုအမှားပဲ ညီလေး။

ငါ့ညီတို့ရေ... ဘာအလုပ်ကိစ္စ ကြီးကြီးမားမားမှ မလုပ်ရဘဲနဲ့... တစ်ခါတလေ စိတ်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ဘာမှမလုပ်ချင်လောက်အောင် စွမ်းအင် (Energy) တွေ ခမ်းခြောက်နေသလိုမျိုး ခံစားရဖူးပါသလား? ဘဝတိုးတက်ဖို့အတွက် စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေ ရှိပေမဲ့ ညီတို့ရဲ့ အားအင်တွေကို ပိတ်ဆို့နေတာဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ပျင်းရိမှုကြောင့် သက်သက်မဟုတ်ပါဘူး။ နေ့စဉ် ကိုယ်နဲ့အနီးကပ်ဆုံး ရှိနေတဲ့ လူတွေဆီကနေ စီးဆင်းလာတဲ့ "မကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်း" (Negative Energy) တွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... နည်းပညာတွေနဲ့ ခေတ်ရေစီးကြောင်းတွေက နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဒိုင်းကနဲ၊ ဒိုင်းကနဲ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်း ပြောင်းလဲနေတာကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်နေရပါလျက်နဲ့... "ဒါငါ့စတိုင်ပဲ၊ ငါကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ သက်တောင့်သက်သာ နေမှာပဲ" ဆိုပြီး အရာရာကို အဟောင်းအတိုင်း ဆုပ်ကိုင်ထားမိတုန်းလား? လောကမှာ အပြောင်းအလဲကို ငြင်းဆန်ပြီး ကိုယ့်နေရာဟောင်းမှာတင် ကျောက်ရုပ်လို တောင့်ခံနေခြင်းဟာ... အေးအေးဆေးဆေး ပျက်စီးခြင်းဆီကို ဦးတည်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ချစ်ညီတို့ရေ... ကျောင်းပြီးလို့ ဘွဲ့လက်မှတ်ရပြီးတာနဲ့ပဲ ဘဝအတွက် သင်ယူစရာတွေ အကုန်လုံး ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ထင်နေမိသလား? ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ အသိပညာကို နေ့စဉ်အဆင့်မမြှင့်ဘဲ ရပ်တန့်ထားမိခြင်းဟာ... နေရာမှာတင် ငြိမ်ပြီးလည်နေတာမဟုတ်ဘဲ၊ နောက်ကလိုက်လာတဲ့သူတွေရဲ့ ကျော်တက်ခြင်းကို ခံရပြီး မသိမသာ နောက်ပြန်ဆုတ်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ငါ့ညီတို့ရေ... အမှားတစ်ခုကို ခဏတာ ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် စကားတစ်ခွန်းကို အလွယ်တကူ လိမ်ပြောလိုက်ရလို့ စိတ်အေးသွားဖူးသလား? အဲဒီ ခဏတာ လွတ်မြောက်မှုနောက်ကွယ်မှာ... လိမ်ညာမှုကို ထပ်ဖုံးဖို့ နောက်ထပ် လိမ်ညာမှုပေါင်းများစွာကို စိုးရိမ်စိတ်အပြည့်နဲ့ နေ့တိုင်း ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်ဆောင်နေမိပြီလား။ "ငါလွတ်သွားပြီ" လို့ ထင်နေပေမဲ့ အချိန်ကြာလာရင် အမှန်တရားက ဝုန်းခနဲ ပေါ်လာစမြဲပါ။