ရေကြည်ရာမှာ မြက်နုစေဖို့

တစ်ခါတလေ ဘဝရဲ့ အလုပ်များလှတဲ့ လမ်းဆုံလမ်းခွတွေမှာ ခဏလောက် ရပ်တန့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ငုံ့ကြည့်မိတဲ့အခါ "ငါ ဘယ်ကို ဦးတည်နေတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ အောင်မြင်မှုဆိုတဲ့ အလင်းတန်းနောက်ကို အပြေးအလွှား လိုက်နေကြရင်းနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေရမယ့် တည်ငြိမ်မှုတွေကို မေ့လျော့နေတတ်ကြတယ်ဗျ။ တကယ်တော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာဝတ္ထုတွေထက် သူဖြတ်သန်းနေတဲ့ နေ့ရက်တိုင်းမှာ ဘယ်လို စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ ခြေလှမ်းလှမ်းနေသလဲ ဆိုတာပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာပါ။

လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ထိန်းကျောင်းနိုင်စွမ်းဟာ တကယ့်ကို အဖိုးတန်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုပါပဲ။ နေထွက်ချိန်မှာ နိုးထဖို့ ကြိုးစားခြင်းကနေစလို့၊ စိတ်အလိုမကျတဲ့အခါ ဒေါသကို မျိုသိပ်လိုက်နိုင်တဲ့အထိ သေးငယ်တဲ့ အောင်ပွဲလေးတွေကို နေ့စဉ် စုဆောင်းသွားဖို့ လိုပါတယ်။ ဒါဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခိုင်းစေလို့ လုပ်ရတဲ့ ချုပ်ချယ်မှုမဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကိုယ်တိုင် ခိုင်မာတဲ့ ကမ်းပါးတွေ တည်ဆောက်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ခိုင်မာတဲ့ ကမ်းပါးရှိမှသာ စီးဆင်းတဲ့ ရေဟာ လမ်းကြောင်းမှန်ပြီး ကြည်လင်တဲ့ စမ်းရေအေး ဖြစ်လာနိုင်တာ မဟုတ်လားဗျာ။

ဒီလို ကြည်လင်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ ရှိလာတဲ့အခါမှာတော့ အနီးနားက လူတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာလည်း အလိုလို နူးညံ့လာတတ်ပါတယ်။ စကားတစ်ခွန်းကို မပြောခင်မှာ တစ်ဖက်လူရဲ့ နှလုံးသားကို အရင်နားထောင်တတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်ဟာ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အမိန့်ပေးတာထက် ပိုပြီး ထိရောက်တဲ့ ခေါင်းဆောင်မှု တစ်မျိုးပါပဲ။ စကားလုံးတွေဆိုတာ အဆိပ်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို ဆေးလည်း ဖြစ်နိုင်တာမို့၊ ကိုယ့်ရဲ့ နှုတ်ထွက်စကားတိုင်းဟာ တစ်ပါးသူအတွက် ခွန်အားဖြစ်စေဖို့ သတိနဲ့ ဆင်ခြင်ခြင်းဟာ အဆင့်မြင့်တဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေး အတတ်ပညာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော့်ဆီကို လာရောက် တိုင်ပင်တတ်တဲ့ လူငယ်တွေကို အမြဲပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိပါတယ်။ "မင်းဟာ တောအုပ်ကြီးကို ပြောင်းလဲဖို့ မကြိုးစားခင်၊ မင်းရဲ့ အိမ်ရှေ့က သစ်ပင်လေးကို အရင်ဆုံး အရိပ်ရအောင် ပျိုးထောင်ပါ" ဆိုတဲ့ စကားပါ။ ဒါဟာ ကိုယ့်ရဲ့ တာဝန်ယူမှုကို အနီးဆုံးနေရာကနေ စတင်ဖို့ လမ်းညွှန်တာဖြစ်သလို၊ စစ်မှန်တဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆိုတာ အရာရာကို သိနားလည်နေသူထက် အရာရာကို တာဝန်ယူရဲသူ ဖြစ်ရပါမယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြင့်မားအောင် အမြဲ Upgrade လုပ်နေခြင်းကသာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲစေနိုင်တဲ့ အင်အားဖြစ်ပါတယ်။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတွင်းသန္တာန်မှာ ရှိတဲ့ စာရိတ္တဟာ အမှောင်ထဲမှာတောင် လင်းလက်နေတဲ့ ပတ္တမြားလိုပါပဲ။ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တဲ့ နေရာမှာတောင် ကိုယ့်ရဲ့ မူဝါဒကို မဖောက်ဖျက်ဘဲ မှန်ကန်စွာ ရှင်သန်ခြင်းဟာ အမြင့်မားဆုံးသော အောင်မြင်မှုပါ။ ဒီလို ရိုးသားတည်ကြည်မှုရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ အနားမှာ လူတွေဟာ ယုံကြည်စွာနဲ့ ခိုလှုံချင်ကြပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ယုံကြည်မှုမျိုးကို ရရှိဖို့ဆိုတာ ငွေကြေးနဲ့ ဝယ်ယူလို့မရဘဲ၊ နှစ်ရှည်လများ စည်းကမ်းရှိရှိနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကသာ သက်သေထူပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဘဝဆိုတာ အဆုံးသတ် ပန်းတိုင်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ကြည့်ရမယ့် ပြိုင်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ပါဝင်နေတဲ့ သင်ခန်းစာတွေ၊ ကြုံတွေ့ရတဲ့ လူသားတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ မေတ္တာတွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် သွေးယူနေရတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးတစ်ခုပါ။ ဒီခရီးလမ်းမှာ ပင်ပန်းတဲ့အခါ နားခိုလို့ရပေမယ့်၊ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးတွေကိုတော့ လမ်းမှာ ချန်မထားခဲ့ပါနဲ့။ ပညာရှိတဲ့ Mentor တစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို နားထောင်သလိုမျိုး၊ ကိုယ့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်က လာတဲ့ မှန်ကန်တဲ့ အသံကိုလည်း အမြဲ နားစွင့်နေဖို့ လိုပါတယ်။

ဒီနေ့မှာပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်ပါဦး။ ငါဟာ တစ်ပါးသူကို ဦးဆောင်နိုင်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်ဆုံး နိုင်နင်းနေပြီလား? ငါ့ရဲ့ စကားလုံးတွေဟာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးချမ်းစေရဲ့လား? ဒီမေးခွန်းတွေရဲ့ အဖြေကို ရှာဖွေရင်းနဲ့ပဲ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ခြေလှမ်းသစ်ကို စတင်လိုက်ကြရအောင်ဗျာ။ အသေးငယ်ဆုံးသော ပြောင်းလဲမှုကနေ အကြီးမားဆုံးသော ဘဝ Upgrade ဖြစ်တည်လာမှာပါ။

👉 Let's Grow Together @UChitMyanmar | Upgrade Your Life